het nou 4?) weken gehad vol gepland met sollicitatiesgesprekken. Bij verschillende bedrijven, detacheringsbureaus, werving en selectiebureaus, gewoon veel bureaus dus, die plaatsvonden in mooie gebouwen ( ik noem de Rembrandtoren, een herenhuis aan de Keizersgracht ), lelijke gebouwen ( ik noem alle gebouwen bij Bullewijk, Amsterdamzuidoost ), met leuke mevrouwen ( mevrouw C van bedrijf S, of mevrouw A van bedrijf N ), met stomme mevrouwen ( mevrouw S van bedrijf L, die mij maar wat stom zat aan te kijken ), met leuke meneren ( meneer N van gemeente A-C: “kijk, daar staan al wat biertjes op het bureau, er wordt hier dus hard gewerkt zoals je merkt” ), met stomme meneren ( meneer J van gemeente H: “Dus je houdt van reizen? Ik was een keer in Indonesie, dat was niet zo’n mooi land”. Oh je komt uit Indonesie, sorry”.)
Vorige week vrijdag had ik dan eindelijk een sollicitatievrijedag. Houdt in: ein-du-luk geen pak aan. Want echt, een pak is niet aan mij besteed merk ik wel. Veelste formeel, en zakelijk en uerrhhhhhhgggg. Bah. Ook al doe ik er een leuk kettinkje bij, of een sjaaltje, het blijft gewoon formeel. En zakelijk. ( dat zei ik al. ok.)
Dus donderdagavond zat ik al in mijn kledingbakken te rommelen, heel erg blij (zo van: JEUHHH, MORGEN WEER GEWONE KLEREN AAN!!), om te kijken wat ik dan aan zou doen. En ook weer eindelijk SNEAKERS!! En geen torenhoge PUMPS!! ( ik heb er een haat/liefde verhouding mee ).
Maar goed, wat ik wou zeggen is dus…dat ik eindelijk weet bij wat soort voor bedrijf ik wil werken. Namelijk: een leuke homo als collega met wie ik intensief kan samenwerken, geen pak aan en geen gezeur als ik een jurkje heb met felle kleurtjes want dat dragen vrouwen met pit, veel salaris en een auto van de zaak. Ik wil er veel leren, veel ervaring opbouwen, ik wil een vast contract, maar ik wil er ook weg kunnen als ik dat wil. Ik wil mijn tijden flexibel kunnen indelen, wat niet perse betekent dat ik daar misbruik van maak, want zo ben ik niet. Alleen kom ik maandagochtend van loveofmylifepart2 (waarover later meer), en dan moet ik weer helemaal terug naar de Randstad, en kan het dus zijn dat ik wat later begin. Ik wil een mooie werkomgeving, met een mooi uitzicht op heel Amsterdam zodat ik als ik niets te doen heb ( en dat moet niet vaak zijn want ik wil wel bezig zijn ) lekker kan dagdromen. Ik wil leuke winkeltjes in de buurt en ook een Aldi want daar haal ik mijn boodschappen. Dirk van der B. is ook trouwens ook goed.
Goed. Dat was het wel. Nu moet ik eerst het juiste bedrijf uitzoeken die mij dit allemaal kan aanbieden.
Grey’s anatomy sfeer te blijven:
Ik ben mijn string kwijtgeraakt.
Ja, ik snap het ook niet, maar ik weet wel dat ik em kwijt ben. En het ergste is: ik kan me niet eens meer herinneren dat ik em uit heb gedaan, laat staan waar ik em heb uitgedaan. Ik weet alleen dat ik em aanhad. En ik heb niet vaak strings aan. Nooit eigenlijk, maar dit keer had ik em aan omdat ik in pak moest. En nu heb ik de string nodig, want ik moet morgen weer in pak. U denkt waarschijnlijk: Des, koop verdorie gewoon een nieuwe string. Maar daar heb ik de tijd serieus niet voor. En het was zo’n fijne string, die zo lekker zat. Ik heb alles doorzocht, tussen de vuile was, de schone was, mijn lingerievakje, mijn jurkenbak, mijn broekenbak, mijn truitjesbak, mijn truienbak ( U denkt: Des koop verdorie een fucking kast, maar mijn kamer is zo ienieminie dat daar niet eens een kast in past ), in de wasmachine, onder mijn bed, op het bed, tussen mijn schoenen, zoals ik zei: OVERAL. Ik dacht: ok, als ik een string zou zijn, waar zou ik me dan nu bevinden?
Maar nee. Nergens te vinden. Ik hoop nu niet dat ik a la Meredith mijn string straks op werk vind bij de “gevonden voorwerpen”. Want ik ga serieus twijfelen waar ik nu die fucking string heb gelaten. Daarom nu een oproep:
Wie mijn string heeft (gevonden: hij is zwart met een zilveren ringetje aan de achterkant), gaarna retouren naar ondergetekende.
Dank.
ging ik afgelopen zaterdag naar de Ikea.
Hier moet eigenlijk eerst tekst en uitleg bij:
Het is uit tussen M en haar vriend. Zoals een echte vriendin steun ik haar, want het zijn moeilijke tijden, zoals elke vrouw dat weet. We kijken Sex and the City, we shoppen ons een gat in het hand, en vervloeken samen alle kerels op de hele wereld. Vriendin M belt me als haar ex weer eens belt en haar mist (ik zeg: oprotten met die gast), als hij boos is (ik zeg: oprotten met die kerel),of als hij gewoon vriendschappelijk wil doen (ik zeg: gewoon oprotten met hem).
Vriendin M woonde met hem samen, maar was gelukkig heel slim door het flatje op haar naam te zetten. En de hele uitzet te claimen. Ex werd gewoon mooi het huis uitgezet. Zo doen we dat, dames. Ex nam wel het tvkastje en een mooi rood kastje mee.
Vandaar dat vriendin M en ik dus naar de Ikea gingen. Voor wat kastjes.
Nou had ik eerst echt niets met Ikea. Ik zei nog zo tegen M: het is verdorie dat je liefdesverdiet hebt, maar anders stik je mooi in je Ikea.
Want lopen in de Ikea duurt zo lang, en ik weet nooit wat ik moet kopen omdat ik qua huis inrichten zo a-creatief ben als het maar kan. Maar goed, met een vriendin die liefdesverdriet heeft naar de Ikea gaan is natuurlijk een stukje therapie.
De twee kastjes die we zouden kopen zouden het allereerste meubilair zijn wat gekocht is na de ”experiode”. Het flatje zou nu immers een nieuwe fase ingaan, een fase van de “vrijgezelzijn-periode”, van “lerenvanhetverdriet-periode”, in dit flatje zou vriendin M gewoon een sterke vrouw zijn/worden, iets wat we allemaal zouden zijn/worden na liefdesverdriet.
Na tig rondjes in de Ikea ( ik was de hele tijd aan het dromen bij de woonkamers “oh, zoiets wil ik ook!” of “das ook een goed idee!, ) en vriendin M de hele tijd riep: DEHEEEES, SCHIET NOU OP!!, kwamen we bij de kastjes. Het zal wel niet “kastjes” heten, maar voor het gemak noemen we het maar zo.
Een (1) kastje was rood. De andere was wit. “Welke moet ik nemen”?, vroeg vriendin M. “Die rode”, zei ik. “Maar die rode heeft ex ook”, zei vriendin M.
“Heel goed”, zei ik. Dan nemen we dus mooi de witte kast.
Zo gezegd, zo gedaan. Een kastje, twee afwasborstels en twee dozen verder zaten we uit te rusten in de Hema.
“Ik vind het toch wel jammer, het was ons flatje”, zei vriendin M.
“Maar nu is het helemaal je eigen plekje”, zei ik toen.
stommiteit komt nu.
Nu dus:
Eerst raakte ik helemaal in paniek. Toen flipte ik. Toen ging ik dus ergens anders zitten, met een heel onschuldig gezicht als in: ik heb geen e-card met virus geopend op die computer hoor, echt niet, nee echt niet.
Toen belde collega N. Die van die domme mailtjes, en mij altijd belt op de momenten dat ik echt druk bezig ben, maar nu kwam het mij wel goed uit:
N: hoi wat doe je?
D: ik heb iets doms gedaan.
N: wat dan?
D: een virus geopend op mijn computer
N: (stilte)
D: wat moet ik nou DOEHOEEEN!?
N: wat ben je ook een sukkel
D: ja maar wat moet ik DOEHOEEEEEEEEEEEEEEN!!
N: ok wacht. Ik stuur een mannetje.
Zogezegd zogedaan. N stuurde een mannetje. Maar collega Z kwam eerder binnen en ging zitten achter de computer met virus. Ondertussen deed ik net alsof ik bezig was maar bad ik stiekem tot onze lieve Heer:Lieve Heer als u er voor zorgt dat de virus nu helemaal weg is, als u dat doet lieve Heer alstublieft, dan ga ik dit keer echt stoppen met roken en zal ik echt veel liever zijn voor de medemens, ook voor oude mensen lieve Heer, ook al zijn ze irritant, ook al kan ik langzame mensen in het verkeer wel wat doen, nee lieve Heer ik zal voortaan echt sociaal en geduldig zijn.
En toen kwam het mannetje met collega N binnen, en wat deed N? Die wees naar mij en zei: JA ZIJ IS HET MET DIE VIRUS.
Maar ik had net een belofte met onze lieve Heer gemaakt, dus ik besloot N niet ter plekke te wurgen.
In plaats daarvan moest ik inloggen op de computer met virus, bleken er inderdaad tienduizendmiljoentriljoen virussen op de computer te zitten maar het mannetje had het binnen 15 min opgelost.
Les 1 dus: open geen E-Card behalve als je weet dat er een mannetje is die het binnen 15 min kan oplossen.
gedaan laatst op werk. Ik doe wel vaker domme/stomme dingen op werk, maar ik weet dat meestal feilloos op te lossen door: de fout in stand te laten / zelf verbeteren / de schuld op andere mensen schuiven / heel veel dingen fout doen zodat die kleine fout dan niet op zou vallen.
Echt makkie mensen, gewoon doen.
Dat ging met deze stomme fout niet. Ik had namelijk de meest stomme fout gemaakt wat je maar kan doen op werk. Echt, hoe zo’n doorgewinterde ambtenaar als ik zo’n fout kan maken, ik snap het niet.
Het verhaal:
Ik was zo druk aan het werk dat ik dacht, nou Des heeft het wel verdiend om even haar hotmail te checken. Dus ik mijn hotmail checken. Ik mijn gebruikersnaam en wachtwoord intypen, mijn wachtwoord is..jahaaa.
Zo ging mijn verhaal natuurlijk niet.
Nee ok serieus, ik ging inloggen, keek in mijn inbox: welgeteld 2 mailtjes zag ik staan, zo populair ben ik dus, en wel 7 in mijn ongewenste mail.
Ik dacht: ik ga even die ongewenste mail checken. Wat zie ik staan: een mail van Hallmark cards. Ach gut, dacht ik, ik krijg een kaartje van iemand, wat leuk zeg, er zijn mensen die aan me denken. Dus ik dat kaartje openen, want er stond: click here to open you e-card.
En dan doe je dat he, je klikt natuurlijk op “here”, want dat staat er nou eenmaal. Ik kwam niet bij het kaartje, nee het kaartje kwam bij mij. In mijn computer welteverstaan. In de vorm van:
Jawel.
Een virus.
Gewoon KUT. Dat is wat ik zei, keihard tegen niemand in het bijzonder.
En toen ging mijn hele computer op tilt slaan. Echt, hij flipte helemaal. Er kwamen allemaal programmaatjes op het beeldscherm, en balkjes, en virusscanners, en ik dacht: WTF?
Dus ik denk: ok, rustig blijven. Ik zoek gewoon een andere plek, en collega Z gaat toch straks hier zitten, dus ja ik schuif gewoon de schuld op hem, zoals ik dat normaal ook zou doen.
En het vervolg van mijn stommiteit komt morgen. Of overmorgen. Of de dag erna, maar nu moet ik eerst werken.
fotomodellen. Ik zou zelf ook niet misstaan achter de camera, daar niet van, maar andere mensen gun ik het ook graag.
Nou is het niet erg dat N aan het fotomodellen is geslagen, de bijwerkingen zijn dat echter wel. Mevrouw is namelijk flink aan het sporten. Terwijl ik me na het werk als een huismuts nestel op de zitzak Fatboy en achtereenvolgens kijk: ready2cook / Will and Grace / ER / Friends / Grey’s Anatomy / afhankelijk van de dag: CSI / Bones / Las Vegas of gewoon een film / Nova / en dan slapen, zie ik N langs mijn kamer lopen. In kort broekje en dito top. Met plastic folie om haar heen. Met een springtouw. Met gewichtzakjes om haar benen.
Ik voel me een beetje schuldig dat ik in plaats van te sporten intensief tv aan het kijken ben, maar he, lopen naar de tram, traplopen, rennen om de metro te halen, ik bedoel maar.
En dan.
Stopt huisgenootje N met lopen langs mijn kamer
Komt ze mijn kamer in.
En zegt ze opeens:
Nee, vraagt ze opeens:
Weet jij ook oefeningen hoe ik het vet van mijn billen eraf kan halen?
Ik zeg u allen: je kan mij van alles vragen. Echt van alles. Ik weet overal het antwoord op, en anders doe ik wel net alsof ik het antwoord weet, of anders zoek ik het op internet, ik help je ermee.
Maar vet van billen afhalen, en dan vooral van haar billen…we hebben het hier over huisgenootje N waarvan haar hele bil past in 1 bil van mij. Als u het nog snapt.
Ehh.. ( ik liet even een wijze stilte vallen, want dat doe je met dat soort momenten..), waarom wil jij je billen trainen dan?
Het is zo dik, zegt ze.
( ik moest me inhouden, echt inhouden, ik denk dat ik me nog nooit ergens voor hebt ingehouden als dit keer ( ok, het kopen van mijn 90 euro kostende droomlaarzen hoort hier niet bij ), om niet met mijn ogen te rollen )
Ik vraag: waar zie jij dan vet?
Zij zegt: hier ( en wijst iets aan wat kennelijk vet moet zijn ) en hier ( en wijst weer wat kennelijke vet aan ).
Ik zeg: ik zie niets.
Zij zegt: ik wel.
Ik denk: dit gaat nergens over.
Dus stel ik de hoofdvraag: maarre…N…niet om het 1 of ander hoor, maar als jij jouw bil al dik vindt, wat is mijn bil dan?
Dit keer zie ik aan N dat zij besluit een wijze stilte te vallen.
Maar jij…zegt ze voorzichtig…jij nou ja…bij jou staat het wel. Bij mij niet.
Ik zeg: oh.
Aansluitend zeg ik: ok.
En dan zeg ik: nou ja, ik weet geen oefeningen waar je vet van je bil af kan halen. Ik wil er juist vormen bij. Dus ik eet zoveel mogelijk. Hahaha. Een perfecte methode voor mij.
Oh ok, zegt N. Nou dan ga ik weer verder met sporten.
Ik doe maar wijselijk een tortillachips in mijn mond. Met extra salsasaus.
Overigens heb ik daarna een “serieus” gesprek gehad met N en haar uitgelegd dat ze niet te ver moet doorslaan met afvallen en sporten. Dat ze verdorie al fucking slank is ( maat 34, maat xs heeft ze, kom op! ), en dat er tig vrouwen zijn met een gezonde maat 38,40, M of L die daar ook ruim tevreden mee zijn. Ik voelde me daarna natuurlijk wel net Oprah met mijn wijze woorden.