Ik weet niet wat ik wil

Ik heb trouwens ook

Twitter. U ook?

Aan alles komt een eind,

en dus ook aan mijn heerlijke super genietende vakantie. Ik ging dus weer naar huis.

Dat ging uiteraard, mij-kennende, niet zonder slag of stoot. Ik was namelijk mijn paspoort kwijt. Dit ik uiteindelijk vond…in jawel…mijn een van mijn Allstars. Op het laatste moment besloot ik ook nog eens dat het HOOGNODIG was om shampoo, bodyscrub, bodybutter, gezichtscreme e.d. (in Indonesie veel goedkoper dan hier) in te slaan. Dat wilde ik doen op de dag dat ik wegging, want ach, ik vloog toch pas om 8 uur ‘s avonds, dat moest makkelijk lukken.

Ik vergat echter een paar Zeer Belangrijke punten, namelijk 1)de Indonesische manier van afsprreken dat is namelijk standaard een paar uur later dat je feitelijk hebt afgesproken (Jam Karet) en 2)het verkeer in Jakarta. Zelfs de mensen die in Jakarta wonen, noemen de filles een constante bron van ergernis. En als Indonesiers zich ergens aan ergeren, nou dan weet je het wel.

Ik kwam dus later dan gepland in het winkelcentrum omdat nicht T. de Indonesische manier van afspreken volgde. Ik wilde tenslotte ook nog eens een ijsje van de Hot Stone Creamery (NYUM!), maar niet voordat ik een pinautomaat had gevonden, want ik kwam erachter dat ik anders niet genoeg geld had voor de taxi naar het vliegveld. Toen ik alles gekocht had, wat ik nodig had en door de filles weer wat later dan gepland aankwam bij nicht thuis kreeg ik een sms van papa. Dat ik vooral niet moest vergeten 3 uren van te voren in te checken.
Shit.
Ik dacht 2 uren.

Nog een smsje van papa. Dat ik vliegveldbelasting moest betalen, dat wist ik toch wel, daar had ik toch nog wel geld voor?
Shit.

Maar goed. Uiteindelijk kwam ik er wel. Op Sukarno Hatta, klaar om te vertrekken naar Nederland.

Met 1 uur vertraging, kwam ik 14 uur later in het koude Nederland aan, waar ik het echter weer wat warmer kreeg toen ik LOML zag staan om mij op te halen.
Welkom thuis.

ps. foto’s staan ergens op het wereldwijdeweb. Wie interesse heeft, mag een reactie achterlaten.

Ik lag dus te dobberen

in het water.
En ik wist dus niet hoe onvoorspelbaar golfen konden zijn.

Maar goed. Ik lag dus te dobberen in het water en een beetje zeemeerminnetje spelen, u kent het wel, en het water was heel stil en rustig en bewoog nauwelijks.

Tot ik dus van ver een golf zag aankomen. Ik dacht nog van: hmm, wat zal ik nou doen. Toen dacht ik: een golf kan mijn zeemeerminnetjespel wat leuker maken.

Terwijl ik dus ondertussen van die Zeer Belangrijke gedachtes had, kwam die golf steeds meer dichterbij. Totdat die golf zo hoog was en ik dus dacht: shit.

Voor ik het wist, sleurde de golf mij mee, kwam ik terecht in een draaikolk van water, en probeerde ik zo goed mogelijk naar Het Licht te zwemmen.

Na een paar minuten was de golf over me heen en kwam ik, enkele slokken zoutwater en mijn bikinibroekje rond mijn enkels, weer boven water.

Fieuw. Dat was op het nippertje. Ik besloot zeemeerminnetje maar te laten voor wat het was, en het water uit te komen.

Goed, ik was dus mijn

oma kwijt.

Dat kwam zo: ik gin galleen naar het strand, oma zou later komen. Ik had het al 5x uitgelegd, VIJF KEER!!, hoe ze naar het strand moest lopen.
Namelijk zo: naar links. Doorlopen. Dan naar rechts. Doorlopen. Strand.
Zo was het dus.

Ik had er ook nog eens een plattegrondje bij getekeknd en voor de zekerheid ook nog eens op papier geschreven hoe ze moest lopen. Duidelijker kon gewoon niet. Oma kon onmogelijk verdwalen. Als ze tenminste…

ook PRECIES ZO ZOU LOPEN zoals ik haar zei.

Maar nee. Wat ze dus deed was het volgende:
Oversteken (?)
Naar rechts (?)
Tot het kruispunt lopen (?)(Ja, dat zei jij!!)
Bij het kruispunt naar links gegaan (?)(Ja, zo staat het getekend op die plattegrond van je!)

Op 1 of andere manier is ze bij het strand aangekomen ook nog. Waar ze 4 uren op mij gewachte heeft.

Ik echter, zat HE-LE-MAAL aan de andere kant van het strand. Te wachten op haar.

Pas in de avond, nadat ik terug was gegaan naar het hotel, in paniek, want tot overmaat van ramp was de electriciteit ook nog eens uitgevallen, zag ik haar lopen.

Ze liep me ook nog eens voorbij, en ons hotel ook. Nadat ik haar tig keer had geroepen (want natuurlijk hoort dat lastige mens mij niet), stopte ze.

“Ja, waar was je nou!”, riep ze boos.

Ik hield maar wijselijk mijn mond dicht.

U dacht

Des is ontvoerd door die geheimzinnige Zaken die ze moet afhandelen.
Niets is minder waar, maar Tumlr is niet altijd heel snel in de internetcafe’s hier in Indonesie. (wat maar weer een bewijs is dat ik toch echt een eigen website moet nemen.)

Maar wat heb ik dus allemaal in de tussentijd gedaan:

• Vanuit Lovina heb ik de er met de nachtbus 15 uren over gedaan om in Yogjakarta te komen.
• Daar sliep ik bij mijn oom die op ruim 200 meter afstand woont van het Borobudur. Daar ben ik uiteraard ook heen geweest.
• Daarna heb ik een nachtje geslapen in Yogjakarta.
• In Yogjakarta zie je nog heel sterk de invloeden van de koloniale tijd, en dat siert de stad. Verder heb ik hier goed geshopt op de bekende winkelstraat Malioboro.
• Na Yogjakarta ben ik een paar dagen in Pontianak geweest.
• Pontianak is de hoofdstad van Kalimantan Barat. Ik kan de stad helemaal ophemelen, maar dan zou ik liegen want het is er geen zak aan. De enige reden waarom ik er altijd heen ga is omdat het gros van mijn familie er woont.
• Na Pontianak heb ik mijn oma meegenomen naar Jakarta waar ik me flink heb uitgeleefd in de Topshop
• Na Jakarta zijn mijn oma en ik naar Singapore gegaan, om de zogenaamde Zaken verder af te handelen.
• Singapore is THE bomb mensen. En dan bedoel ik ook echt he. Het is een stad waar ik van zowat elke cultuur mensen heb gezien: chinezen, japanners, maleisiers, indonesiers, indiers, pakistanen, arabieren, maar ook westerlingen als nederlanders, australiers, engelsen en amerikanen. En alles gaat hier prima samen. Niets inburgering, niets discriminatie,integratie, iedereen behoudt hier gewoon zijn eigen cultuur, en dat maakt de stad alleen maar mooier.
• Over mooi gesproken: de vrouwen van Singapore zijn de mooisten die ik ooit heb gezien. Ik wou er eentje versieren maar toen dacht ik:1) hoe doe ik dat en 2) dat zou niet netjes zijn tegenover LOML.
• Want oh LOML heeft mij schandalig verwend door het Maurina Mandarin Singapore hotel *kuch 5 sterren kuch* te boeken. Ik heb het allerliefste vriendje ooit.
• In het MMS hotel heb ik overigens gebruikt gemaakt van alle mogelijke faciliteiten. Dus: zwemmen in het buitenzwembad, gefietst in de sportzaak, een facial genomen in de beautyspa, en 4x opgeschept bij het ontbijt.
• In Singapore is ook de bodem van mijn portemonnee bereikt door Topshop. En Forever 21. En…oh zoveel.
• Ik heb sinds tijden weer eens een goede oude cheeseburger van de Mcdonalds gegeten. Deze smaakte verrukkeluk. Net als de Steak and Cheese van de Subway die ik later die dag op at overigens.
• En dan na Singapore zijn oma en ik naar Bali gevlogen waar hier de Zaken verder afgehandeld zullen worden.
• Een volle week met mijn oma resulteert erin dat zij steeds meer op Livia Soprano gaat lijken en ik meer de woedeuitbarstingen van Tony Soprano heb. Lastig mens.
• Hier in Kuta zal ik me verder vermaken met surfen op het strand, raften en een tour op een levensechte olifant.
• Tot die tijd: ajuus.

ps. Ik ben dus mijn oma kwijtgeraakt. Geen grap. Gelukkig heb ik haar weer gevonden. Of nou ja, gelukkig..

Vanochtend om

5 uur ‘s ochtends stond ik op. U begrijpt toch wel dat dit een tijd of hel is, zeker op vakantie, en zeker voor mij, want sinds ik KW ben sta ik niet eerder op dan laten we een uurtje of half 11 zeggen.

Enniewee, vandaag was dat het waard. Ik ging namelijk dolfijnen checken. Om half 6 werd ik opgehaald, naar het strand gebracht waar ik met kapitein Ketut (overigens, KeNtut is scheet in het Indonesisch, daar moest ik dan weer de hele tijd aan denken natuurlijk), in een klein schraal bootje (maar daardoor niet minder stoer), de zee op ging om dolfijnen te kijken.

Ketut zei dat het vaak lang kan duren voordat de dolfijnen kwamen, maar dit keer had ik geluk. Binnen een half uur waren de dolfijnen zichtbaar, en ik zag echt hele groepen voorbij zwemmen (waarvan er 1 dolfijn zeker de stoerste was, die maakte de hele tijd grote sprongen).

Ik ben dan wel weer zo’n iemand die graag net die persoon wou zijn waar de dolfijn naar toe zou zwemmen, mijn z’n snuit zou toesteken, waardoor ik samen met die dolfijn weg kon zwemmen, naar een heel ver land.

Maar nee.
Dat was niet het geval. De dolfijnen zwommen niet naar mij toe, maar bleven wel dicht in de buurt.  Na een uurtje of 2 gingen we weer terug aan wal. Waarna ik maar weer eens een tweede heerlijke full body massage van een uur heb genomen.

Morgen met de bus naar Yogjakarta!

Vanwege de Zaken

die ik moest afhandelen moest ik ook langs oom A.

Over oom A. zou ik een hele blog op zich kunnen schrijven. Oom A ka ik nog het beste omschrijven als een “vieze ouwe chinees”. Omdat hij dus oud is (70 jaar), en een vieze chinees. Google de woorden “vieze chineze gewoonten” en u weet al genoeg. Hoewel ik oom A dus het beste omschrijf als vieze ouwe chinees, zijn er genoeg vrouwen die dat niet vinden. Bah. Oom A. is inmiddels “gelukkig”  getrouwd met zijn 5e vrouw en heeft voor zover IK weet 9 kinderen bij 4 verschillende vrouwen.

Dat van die vrouwen komt waarschijnlijk omdat oom A. geld heeft. Want naast die vieze chineze gewoonten heeft oom A. ook het ondernemersbloed van een chinees. Oom A begon op Magelang waar hij stukken grond kocht, huizen bouwde en deze weer verhuurde. Vandaag de dag doet oom A. dat dus in Lovina, een dorpje op Bali, waar hij inmiddels 7 appartementjes heeft die hij onderverhuurd (en ik mag er uiteraard gratis overnachten, HOEZEE!).

En ik moet toegeven, ondanks dat oom A zo’n vieze oude chinees is, heeft hij het wel goed en mooi geregeld. De appartementjes bevinden zich vlakbij het strand, zijn schoon, ruim, een mooie keuken en, ook niet onbelangrijk, er is warm water aanwezig.

Dan nog Lovina. Anders dan Kuta, is Lovina nog niet ontdekt door het massatoerisme, waardoor je hier een heel rustig strand (overigens zonder golven, misschien dat er daarom zo weinig toeristen zijn) vindt. Verder is er veel Balinese kunst te vinden, ligt het vlakbij hoge bergen, waar je prachtig kan genieten van de natuur, en zijn er hele mooie resorts voor een spotprijsje (voor ons westerlingen dan) te koop.

En…je kunt er dolfijnen zien! Daarover, morgen meer.

U denkt misschien:

Des, leuk al die stukjes, maar geef me godver wat foto’s.

Nou dat is dus een heel lang verhaal maar als ik de woorden “oplader”  en “vergeten” zeg, dan weet u waarschijnlijk wel genoeg.

Aan een oplossing wordt hier op Bali hard aan gewerkt.

Omdat ik dus

Zaken moest regelen werd ik door mevrouw A. uitgenodigd om bij haar te overnachten. Mevrouw A. helpt mij om de Zaken te regelen, en zij is zo’n ontzettende lieve gastvrije vrouw, dat ik haar uitnodiging uiteraard van harte aannam.

Mevrouw A. woont in Gudduh, een klein dorpje iets verder dan Kuta. Ze woont op een prachtig appartementencomplex, waar ze 2 huizen inclusief prive-zwembad heeft (mijn leven hier is echt heel zwaar *kuch*). Op het complex wonen ook vele Australiers, die hier ook een appartement hebben gekocht.

’S avonds eten we heerlijke vis van de bbq, en ik blijf tot diep in de nacht gezellig praten met vele nichten van mevrouw A, die er ook wonen.

Morgen vertrek ik naar Lovina waar ik echte..jawel..DOLFIJNEN ga checken. WOEHOE!.

Vandaag vlieg ik naar Bali.

Waar het in Jakarta superbenauwd en warm is (ik wil serieus in Nederland niemand meer horen zeuren als het daar eindelik eens 25 graden is.) In Jakarta is het dus echt gewoon warm (32 graden) en heel benauwd. Loop 3 stappen buiten en het zweet staat al op je voorhoofd.

Dus was Bali een warm welkom met een veel aangenamer temperatuur, met zelfs zo af en toe een zacht briesje. Op Bali zal ik verblijven in Kuta. Toeristisch met een fijn strand. Ik heb wel de fout gemaakt om niet van te voren te reserveren in een hotel, waardoor mijn lievelingshotel (Hotel Lusa menschen, schrijf het op) vol zit, en ik 3 hotels later een ander fijn hotelletje vind.

In Kuta ben ik naar een beautyspa geweest (die vind je daar overal) waar ik een heerlijke massage heb gehad van 1 uur, een facialbehandeling en nog een creambathbehandeling inclusief nek, hoofd en schoudermassage (oh ik ben zo gek op massages ). In totaal was ik er 2 uur, waar ik 190.000 rupiah voor heb betaald, iets van 15 euro. Het leven is hier mooi menschen.

Morgen naar Guddu om zaken te regelen. (dit is echt minder stoer dan het klinkt)

Ik vind vliegen

dus echt niet erg, maar dan moet ik wel iets te doen hebben. Zeker als je 13 uur lang moet zitten, dan ga ik me heel onrustig voelen, en jeuk krijgen, overal, ik ga slaan, schoppen, tieren…

nee ok. Dat OOK weer niet..maar u begrijpt me.

Dus had ik voor mijn lange vliegreis 2 boeken van LOML gekregen, een mp3 vol met leuke liedjes die zusje R. had gedownload en nog een zak vol met snoepjes. Ik dacht van te voren dat Turkish Airlines een heel oud verrot vliegtuig zou zijn (oh die vooroordelen ook altijd) maar het bleek een heerlijk mooi ruim vliegtuig te zijn MET (en dat vind ik het allerleukste) een tvtje voor jezelf. Er zat muziek op (Britney Spears, Cirus!! Mijn lievelings!!), en mijn op een na 6e lievelingscomedieserie: Two and a half man. Daarnaast zat ik naast het zijpad, waardoor ik mijn benen heerlijk lekker lang kon uitrekken. Eventjes raakte ik helemaal van mijn stuk toen een moeder met klein kindje naast mij ging zitten. Ik dacht van: NEE!! Geen jankend kind naast mij!! Maar het bleek uiteindelijk een heerlijk lief zoet kind te zijn die ook nog eens af en toe bij mij op schoot wou zitten waardoor ik heerlijk met haar voetjes kon spelen (zeg nou eerlijk: zijn babyvoetjes niet het allerschattigste wat er is??).

Na een stop in Istanbul en in Singapore (na die laatste stop was het vliegtuig op een paar mensen na helemaal leeg. U begrijpt natuurlijk wel dat ik mij de 4 stoelen naast elkaar eigen heb gemaakt), kwam ik dan eindelijk aan in het oh zo warme Jakarta.

Mijn vakantie kan beginnnen!

Ik las laatst dus op

Beautygloss een mooie challenge. Op 30 post-its een positieve gedachte schrijven en plak ze willekeurig ergens neer.

Ik dacht dus van: huh 30 post it’s, dat is wel heel veel. Maar toch. Ik schreef al eens eerdat er in Amsterdam een graffitispuiter is (haha, spuiter..nee Des volwassen blijven nu) die van die mooie stukjes tekst op tijdelijke muren spuit. En elke keer als ik weer eens tekst van hem las, dacht ik wel van: he! Leuk! En ik werd er spontaan vrolijk van.

En aangezien ik me altijd al als een soort van Oprah wou voelen, ging ik onder het mom van “he ik doe eens iets leuks voor de mensen” afgelopen vrijdag met de trein naar Amsterdam met 30 volgeschreven post it’s. Ik heb ze op de leukste plekken volgeplakt, al zeg ik het zelf. Op de achterkant van treinstoelen, de spiegel van de wc’s, een achtergelaten Metro, in pasfotohokjes, op de treinreisschema, op de Grazia (in de boekenwinkel), bij de kaartjesautomaat, op de rookpaal, aan de muren, in trams, overal! En het was leuk!

Aan het eind van de dag had ik nog 3 post it’s over, die ik geplakt heb in de trein van Leeuwarden-Groningen.

En nu maar hopen dat ik die dag een aantal mensen net wat vrolijker heb gemaakt, dan anders :)

(ps. Dit stukje is voorgeschreven. Op het moment dat dit online komt zit ik heerlijk op het strand van Kuta, Bali. Niet haten.)

Een typisch geval van de wereld is klein:

Terwijl ik in Singapore moet uitstappen om de vliegtuig naar Jakarta te pakken, kom ik in de rij andere Indonesiers tegen. Je maakt een praatje en dan is het:

ik: dus waar komt u vandaan?
hij: Kediri, Java.
ik:Kediri? Oh daar heb ik 2 ooms en tantes wonen!
hij: echt waar? Waar wonen ze dan?
ik: ehh..jalan sempua dacht ik…vlakbij de rode lamp.
hij: de rode lamp…??…ohhh ja! Die ken ik! Hoe heten ze dan?
ik: R, R, en N.
hij: R??? R.B??? Is dat je oom?? Die ken ik!!
ik: jaaaaaaaaaaaaa! Wat toevallig!!
hij: Kediri is ook niet zo groot! Kom ook een keer bij mij langs!

Ik ging dus laatst

naar de musical, naar West Side Story, met zusje R.

We bestelden de kaartjes op het internet. Daar stond ook een prachtig plattegrondje van het theater Carre op met allemaal kleurtjes. En bij die kleurtjes hoorde de prijsklasse. Voorin is uiteraard het duurste, rond de 80 euro, en helemaal achterin waren de goedkoopste kaartjes te koop, rond de 25 euro. Een heel verschil, vond ik zelf.
En R. is student, en ik KW dus het zou verstandig zijn om het goedkoopste kaartje te kopen. Financieel-technisch zeg maar.
Maar goed, als mijn leven alleen maar uit verstandige besluiten zou bestaan, zou ik ook geen blog hebben, niet waar?

Ok, welke kaartjes zullen we bestellen, zei R.
Ik zeg: de goedkoopste, zei ik.
Ik zeg van niet, zei R.
Ok, welke kaartjes dan, vroeg ik.

R. ging toen heel technisch berekenen uit het plattegrondje welke kaartjes het beste uitzicht zouden geven. Ik hoorde een tijdlang alleen dingen als: oh maar als we hier zitten dan is het duur, maar we zien het dan wel goed, maar op zich..nou ja..ehh het balkon is wel hoog..maar dan zie je de zijkant niet…en hier dan..ff kijken…nee dan zou je het echt moeilijk zien, en hier zie je de voorstelling zo ver weg maar wel weer recht tegenover dus ja..ehh…ff denken…nou…ok..

weet je wat, zei R.
We nemen het kaartje van het balkon links.

We zaten uiteindelijk perfect goed. Alleen keek ik toch nog even helemaal naar achter om te zien hoe de cheapo’s eruit zien.

Nou ik vertrek dus

as zondag maar ff naar Indonesie. Efkes heen en weer, u kent t wel.

Ik ga zowieso langs de steden Bandung , Yogjakarta, Cirebon, Kediri, Kuta, Den Pasar, Legian, Jakarta en natuurlijk Pontianak.

Ik kom over 1 maandje terug. Of misschien blijf ik nog wel langer weg. Ik weet het allemaal niet.

(ik voel ondertussen een eten-bidden-beminnen stuk aankomen).

Maar serieus mensen, ik weet t allemaal niet. Ik hoop ergens wat tijd te vinden om de alledaagse dingen die ik meemaak wel te kunnen schrijven in mijn geliefde HAHAHA stukjes, maar misschien ook weer niet.

Ik weet het dus niet.

Maar tot over 4 weken.

Of misschien wel langer.